Geçtiğimiz günlerde mesleğim icabı Çankırı'daydım, duruşmam vardı.

Buraya her gelişimde hep aynı taksiye bindiğimden yine aynı şoförle adliyeden merkeze geçtim.

Taksimetre önceki binişlerimde artık ne kadar gösterdiyse bu defa daha fazla yazmış olacaktı ki "Kusura bakmayın," dedi şoför, "zam geldi de, fazla söylüyorum sanmayın."

Bunun üzerine ben de "Olur mu," dedim ücreti öderken, "ne kusuru? Hiçbir artışa şaşıramıyoruz ki zaten artık! Farkında bile değildim."

Gerçekten de böyle, ekonominin geldiği durum... Kimseyi hiçbir şekilde şaşırtmıyor artık!

Dün 1 Lira olan şey bugün 10 Lira'ya çıksa en fazla üçüncü gününde alıştırıyor bizi kendine.

Kiralar olmuş maaşlar kadar...

Yemesi, içmesi, ısınması ayrı bir dert...

Doğalgazın metreküp fiyatını bilip de evinin sayacını okuya okuya, gıdım gıdım ısınmaya çalışanlarla doldu ülke!

Kızın kursu, oğlanın okulu derken kitap mı alsa, eve market mi görse çelişkisine düşen ana-babalarla doldu...

Gündüzki işiyle evin kirasını, ek işiyle öteberisini halletmeye çalışan uykusuz, iki büklüm, torun bakacak yerde iş bakan işçilerle doldu...

Gelgelelim öbür yanda tuzu kurular daha kurutmakta tuzlarını. Çalarak, çırparak, sömürerek, ederek ve saire...

Düşünün ki taksiciyle aramdaki o muhabbet günde acaba kaç kişinin arasında geçiyor! Bunu düşündükçe daha da beliriyor aslında manzara: Üç kuruş fazla almanın ya da beş kuruş eksik vermenin mahcubiyeti her hâlde ve şartta daima sıradan insanın üzerinde kalıyor.

Öbürleri yerken hem de!

"Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar" yerken...

Ya nereye varacak bu işin sonu? Çıkabilecek miyiz bu işin içinden? Çıkabileceksek de çıkış nere, yol neresi; var mı bilen, bulan eden var mı?

Ama benden söylemesi, bakın benden söylemesi...

Ağzı bu kadar açık bir makas, günün sonunda hiç kesmeyeceği şeyi bile keser!

Önce bir kolunu, sonra ötekini mesela...

Mertcan KARACAN